Ik zit op het balkon en geniet van de warme zon op mijn huid. Ik heb naast me een bakje kersen staan waarvan ik er zo af en toe een van in mijn mond stop. Ik ben al bezig met het voorbereiden op mijn tentamen want over 3 weken moet ik voor de bijl. Toch dwaalt mijn blik steeds af naar de blauwe lucht boven me. Ik zie witte strepen in de lucht. Langzaam verdwijnen ze. Opnieuw trekt er een streep aan mij voorbij. Ik denk aan de mensen in dat vliegtuig. Zullen ze zich vervelen? of juist nu even naar beneden kijken om te zien wat onder hun door suist? Ik denk aan hoe heerlijk het moet zijn om nu op vakantie te gaan en hoe jammer het is als je net weer terug komt.Ook dwalen mijn gedachten af naar de vlucht die wij straks gaan maken. Mijn reis met overstap duurt al 13 uur. Ik moet dus wat gaan verzinnen om te doen in het vliegtuig. In elk geval gaat mijn laptop mee zodat ik weer een blog verhaal kan schrijven. Maar de puzzelboekjes en leuke muziek op de MP3 mag ook niet ontbreken. Het is eigenlijk best saai om te vliegen maar waarom vindt ik het dan toch zo spannend?
Het is de reis naar het onbekende, de ontdekkingstocht. Het is het stijgen en het landen, het zijn de medepassagiers waarvan je je afvraagt waar zij naar toe zouden gaan. Het is zelfs dat zenuwachtige gevoel als je voor de douane staat en een ambtenaar je met een nors gezicht, in zich opneemt terwijl hij je bestudeert op je altijd lelijke pasfoto in je paspoort, om uiteindelijk te zeggen dat het oké is. Yes, je bent binnen achter de douane. Dan volgt nog het windowshoppen en naar de klok kijken want je wilt natuurlijk niet je vlucht missen. Dus zit ik ook altijd te vroeg bij de gate om de zojuist beschreven medepassagiers in me op te nemen en te raden wat zij van plan zijn om te doen. Dan wordt je vlucht omgeroepen, de gate is geopend… de reis kan van start gaan, op naar het onbekende…
Het lijkt wel dichter bij te komen met elke streep die ik aan de horizon tel.
José
José






Matthijs heeft komende dinsdag een afspraak op het consulaat voor zijn visum. We hebben dit samen vorig jaar ook moeten doen. Het is best spannend want je moet eerst al 15 euro betalen om een afspraak te mogen maken. Dan sta je op de gegeven tijd voor het hek van de Amerikaanse ambassade in Amsterdam (museumplein) En dan blijkt dat er nog 20 andere ook een afspraak hebben. Eerst wordt je door een bewaker binnen gelaten en ga je door een groot ijzeren hek in de “tuin”. Daar wordt je één voor één door de “voordeur” heen gelaten. Al je spullen en ijzerwaar moeten in een bak en dan mag je door de metaal detector heen. Het is echt een militaire vesting. Maar goed je denk dan ben ik er, helaas dan moet je weer wachten totdat je wordt opgeroepen. Je kunt ondertussen wachten op heel harde houten bankjes (met pijnlijke kont als gevolg:). Aan een kant zijn een soort balies waar medewerkers van de ambassade zitten. Soms hoor je strenge vragen en zie je mensen zoeken in papieren. Mijn hart begon meteen extra hard te kloppen. Het personeel moet er vanuit gaan dat je illegaal wilt blijven in Amerika en jij moet bewijzen dat je dat niet gaat doen. Matthijs moet dan ook bergen met verklaringen meenemen van alle werkgevers, alle landen opnoemen waar hij ooit is geweest en zelfs gegevens meegeven van mensen die geen familie zijn maar wel je intenties kennen?!? Maar goed matthijs heeft bijna alle informatie die nodig is om Amerika in te mogen. Dan duurt het nog even voordat je weet of je ook daadwerkelijk je visum krijgt. Je moet je paspoort afgeven en die krijg je vervolgens weer thuisgestuurd met de aangetekende envelop die jezelf moet afgeven bij je bezoek. Matthijs heeft al eerder het visum gekregen dus we verwachten deze keer geen problemen, maar toch… het blijft spannend



alle kamers nu doorzocht. Hij is werkelijk gek op knuffelen en is bang voor de duiven op het balkon. Hoe hij buiten in de natuur overleeft heeft is ons dan ook een raadsel? We hoeven dus niet bang te zijn dat hij wilde fratsen uit gaat halen of in de gordijnen vliegt. Dit is een wel opgevoede binnenkat. 

