Twee weken Henumont (deel 4)

Tijdens de vele fietstochten waren we eerder al bordjes tegen gekomen met daarom de aankondiging van een grote fietstocht voor duizenden fietsers. Het leek mij leuk om daaraan mee te doen. Om een uur zou de start zijn. Een uur vooraf zorgde ik dat ik er was. Het was een hele happening. Radio verslaggevers, verklede mensen, eet tentjes en natuurlijk heel veel fietsers. Bij de officiële start werden we uitgezwaaid door de lokale carnavals vereniging met muziek. Het was tot dan toe zonnig geweest maar de lucht was tijdens het wachten voor vertrek steeds donkerder geworden. En ja, we waren nog geen 5 minuten onderweg in een lange colonne fietsers of het begon te hozen en niet zo’n beetje ook. Ik had me ingeschreven voor de 35 kilometer en was gelukkig goed voorbereid. Snel trok ik mijn waterdichte (maar ademende) regenjas aan. Dikke druppels dribbelde langs mijn gezicht maar het was niet koud. Het hielp ook dat we met zo vele waren waardoor de sfeer er goed in bleef zitten. We reden langs het parcours van Spa Francorchamp waar net een race bezig was. Spectaculair uitzicht hadden we op de raceauto’s die langs vlogen en wat een geluid! Er was onderweg gezorgd  voor een rust punt met lekkers, maar ik fietste snel door. Via een hele leuke weg reden we weer terug Malmedy binnen waar ook de start was geweest. Om 4 uur kwam ik terug. Ik had mijzelf beloofd dat ik dan wel een lekker Belgisch frietje had verdient. En wat smaakte die lekker zeg!

De volgende dag zijn we voor de verandering eens gaan wandelen. Bij Coo kun je mooie rondwandelingen maken. Zo gezegd zo gedaan. Zie foto’s:

Er was slecht weer voorspeld voor de volgende dag -13 graden en veel regen. We namen lekker een dagje rust met een goed boek op de bank, heerlijk. Aan het einde van de dag besloten we nog een klein ommetje te lopen. Dat hebben we geweten. We volgende de rode bordjes maar na een kilometer splitste de bordjes in twee soorten rode kleur. Wij wisten niet meer welke we nu ook al weer aan het volgen waren, we hadden slechts rood onthouden. We gokte op het vierkantje en liepen vrolijk verder. Tot we ons realiseerde dat we wel lang aan het lopen waren en we nu toch wel weer in de buurt van ons huisje hadden moeten zijn. Ai verkeerd gegokt. We kwamen op een kruising aan war we naar boven en beneden konden lopen. Naar beneden volgde het pad dus hielden we die maar aan. Na 3 uur! Lopen kwamen we dan eindelijk beneden aan bij Stavelot en hoefde we alleen nog maar even het steile stuk op te lopen. Je raad het al, we waren van dat “kleine” stukje lopen aardig kapot en werden op het laatste moment nog te pakken genomen door een stortbui. Nat en gloeiend van de inspanning stapte we snel onder de douche en aten de best smakende macaroni ooit die avond J  

We wilde een andere dag de natuur wel eens verruilen voor de stad. Zo gingen we op weg naar luik (Liège) Ook nu weer de fietsen achterop, parkeerde we in een dorp aan de rand van de stad en gingen al fietsend de stad in. Dat is echt leuk want op die manier kom je de meest aparte straatjes tegen waar echt geleefd wordt. Een binnenstad is toch anders. Eerst gingen we opzoek naar de lunch. Door de regen was het een sombere dag en waren de straten nog wel somberder door de donker gekleurde stenen en plassen overal. Ook werd er veel verbouwd waardoor het een armoedig zooitje was. De eens levendige volkswijk (waar de leuke restaurantjes zich bevonden) was allang niet meer levendig. We liepen daarom maar terug naar het stadscentrum. Bij een brasserie streken we neer. Het was nog geen 1 uur of naast ons namen dames van middelbare leeftijd plaats met tassen van de top merken en bestelde een wijntje. Tot mijn verbazing goten ze het wijntje achterover en stapte nog geen 5 minuten later de straat weer op met hun hoge hakken. Zo gaat er dus aan toe in de “rijkere” kringen. Ik nam maar eeen slok van mijn melk ;) en at mijn frietje op,… daar behoor ik dus niet tot  haha. We hebben lekker winkels gekeken en wat geshopt en sloten de dag af met een hoe kan het ook anders luikse wafel en een bui.

Groeten Jose er volgt nog een laatste deel… dus stay tuned

Twee weken Henumont (deel 3)

We kregen verder op onze vakantie te maken met echt Ardens weer. Op de hele kaart van Europa was te zien dat het tussen de 25-30 graden was. Zelfs ook aan de kust van België. Maar ja wij zaten niet aan de kust. Precies boven de Ardennen hing een zware depressie die de hele dag felle regenvlagen en windstoten aanvoerde. Soms konden we tussen de buien door een stukje lopen. Het rook dan heerlijk naar frisse natuur. Maar vaak was het al snel weer tijd om naar binnen te gaan. Wat we overigens helemaal niet erg vonden want we hadden flink spierpijn van de rit met de mountainbike (zie deel 2).

De volgende dag waren de buien wat afgenomen en zijn we met fietsen op de auto naar Burg in Reuland gegaan. Dit is een plaatsje in het Duitstalige gedeelte van België vlak bij het 3 landen punt: België-Duitsland-Luxenburg. Hier waren ook de zelfde heuvels maar het landschap had toch weer een totaal ander karakter. Mooie huizen met geraniums, nette wegen, goede richtingsborden. Hier heerst duidelijk ook een Duitse mentaliteit.

Natuurlijk begonnen we onze rit bij de bakker met een kop koffie en lekkers. Daarna gleden we over het asfalt dat ons naar het drie landen punt bracht. Op de terug weg besloten we het kasteel van Burg in Reuland te bezoeken, wat mooie uitzichten opleverde.

Die avond keken we nieuws en werd er door de Belgische weerman meegedeeld dat het zeer slecht zou worden. Maar toen we wakker werden was daar niets van te zien. Hier een daar een wolkje en een aangename 23! Graden. Laten we het maar op een Belgische weersvoorspelling houden. We wilde al de hele week een keer de heuvel van Stavelot naar ons dorp fietsen. Zoals ik in deel 1 al beschreef was het een zeer steile helling van zo’n 12% schat ik, en dat voor 2 a 3 kilometer lang. We hadden alle dagen al professionele wielrenners zien voorbijkomen en nu gingen wij het ook doen. Eerst naar beneden dat ging bijzonder snel! Maar ja dan weer omhoog. Ik geloof dat we er een uur over hebben gedaan in de allerlaagste versnelling, maar het is ons gelukt om zonder af te stappen de berg te bedwingen. Heerlijk gevoel geeft dat toch!

Later die dag zijn we naar de grootste Trödelmarkt (rommelmarkt) van België in St. Vith.
Honderden mensen met kleedjes en allerlei grappige koopwaren. Werkelijk alles was te koop. Het was een soort Koninginnedag van deze stad. En zoals eerder beschreven is de Koninginnedag dit jaar aan mijn neus voorbij gegaan omdat ik te druk was met mijn scriptie. Dit was daarom heerlijk even bijkomen en genieten. We kwamen thuis met wat leuke cadeautjes voor familie, verse bijenhoning – de lekkerste die ik ooit geproefd heb, en andere grappige spulletjes. We zouden langer gebleven zijn ware het niet dat het aangekondigde weer van de ochtend nu dan eindelijk om 7 uur s’ avonds toch arriveerde. Met onweer in de lucht reden we weer naar huis.
Groeten jose

Twee weken Henumont, BE (deel 2)

We hebben de eerste nacht werkelijk heerlijk geslapen. De temperatuur daalde in de nacht tot 7 graden, erg koud maar perfect voor het heerlijke dikke dekbed waar we onder lagen. Als eerst stond op het programma om Stavelot te ontdekken.
Stavelot is een karakteristiek dorpje met een hele grote abdij en een dorpskern met panden uit de 16/17^e eeuw. Na een wandeling door het dropje streken we neer bij de bakker op het terras. Zo goed als mogelijk probeerde ik een koffie met melk te bestellen (niet met slagroom) dus eerst maar proberen met een latte macciato, een vragende blik van de ober verraadde dat hij er nog nooit van gehoord had. Een… cappuccino avec lait? Nee hadden ze ook niet… dan maar een cafe au lait. Ook nu nog keek hij me vragend aan maar ik kreeg keurig een kopje koffie met een kannetje koude melk (ook niet zoals het hoort maar goed) Taarten bakken konden ze hier gelukkig wel, want die was werkelijk voortreffelijk! De eerste dag deden we niet veel meer dan lezen en wat wandelen omdat het ook afwisselend regende en erg fris was.

De volgende dag was de temperatuur aardig wat gestegen en zijn we op weg gegaan naar het pottenbakkersfeest, met de fietsen achterop de auto. Na een mooie rit binnendoor kwamen we in het “feestdrop” aan. Drie stands en een verlaten podium bleek het “feest” te zijn. Dan is het heerlijk dat je de fietsen mee kunt nemen. We besloten dan ook de omgeving te verkennen. We reden langs schilderachtige boeren dropjes, slingerende weggetjes met prachtige vergezichten het dal in of op (afhankelijk van waar we ons bevonden) We kwamen nog een professionele wielrenwedstrijd tegen, alsof we in de tour de france waren beland.

Iedereen stond langs de weg waar in 3 minuten het hele zwikkie langs vloog en in de verte verdween. Inmiddels waren we echter aardig de weg kwijt en de auto kaart die we bij ons hadden was niet bepaald gedetailleerd genoeg om onze weg te kunnen vinden. We fietsten wat door, kozen weer een weg omhoog en die kwam weer uit op bekend terrein. Door op de gok te rijden kom je veel bijzondere pllekjes tegen die je normaal niet ziet. Al met al een mooie fiets dag.

Een andere dag hebben we mountainbikes gehuurd in Malmedy. Om 9 uur in de ochtend stonden we voor de verhuur op een mooie zonnige dag. We hebben totaal 2 tochten gemaakt die aangegeven staan met bordjes. Maar een goed Belgisch gebruik is dat een deel de verkeerde kant op geplaats is, ze ontbreken volledig of veranderd het bordje ineens in een andere route??? Heel,… hoe zal ik het zeggen… “Belgisch”. Na een tijdje verbaast je niks meer. Het begon meteen al na de eerste 500 meter het bordje wees duidelijk naar links, maar links was alleen een graspad het weiland in. We volgde het een stukje om te zien dat dit echt niet goed kon zijn. We reden maar weer terug en inderdaad. Na weer de weg vervolgd te hebben kwam na 1 km het volgende bordje dat we goed zaten. Al snel dook de route het bos in. We reden langs een snel stromend beekje, een steengroeve waar we langs het grote graafmateriaal moesten en veel steile klimmetjes.

We lunchte onderweg en raakte nog regelmatig de weg kwijt. Het laatste deel van de routen moesten we naar het dorpje ‘Mont’. Mont zoals de naam al zegt “berg” deed zijn naam eer aan. Een hele steile klim waar maar geen eind aan kwam. We maakten er een sport van om niet af te stappen, maar zelfs op de allerlaagste versnelling kwamen we maar traag omhoog.

Na 30 minuten klimmen ruste we boven vol trots uit en aten wat. Net toen we weg wilde rijden begon het gedonder. Mijn band bleek zacht. We hadden gelukkig pomp en plakspullen mee. Maar na een kilometer verder gereden te zijn bleek mijn band toch echt lek, plakken dus. Daarna reden we op een mooi zandpad met zo bleek achteraf stekelbosjes er naast. Nu ging Matthijs lek. Hij had het geluk een band te hebben waar een blauw goedje in zat zodat het lek zichzelf dichtte. Maar we haalde wel 4 grote doornen uit zijn wiel. We konden onze weg vervolgen.

Om 15.00 gingen we weer richting Malmedy. We hadden besloten maar niet verder te gaan het bos in. Dat bleek een heel goede beslissing want na nog geen kilometer kreeg ik ineens een klapband.

Ai,.. dat werd lopen want die was niet meer te plakken. We waren ter hoogte van de steengroeve en moesten nog een uur teruglopen. Er zat niks anders op…
Toen Matthijs die nog kon fietsen ook weer een lekke band kreeg die dit keer niet door het blauwe spul gefikst kon worden, hadden we het wel gehad. Vermoeid, vies van de modder, maar zeer voldaan van de mooie tocht die dag kwamen we weer terug bij het huisje en hebben die nacht heel diep geslapen. 

 Jose en Matthijs

Twee weken Henumont, BE (deel 1)

Het is weer die tijd van het jaar,… vakantie tijd. De voorpret begon echter al maanden eerder toen we het internet afspeurde naar een leuk huisje voor ons twee ergens in België. Je speurt er altijd honderden af om bij die ene mooiste uit te komen.

Voor ons was dat het huisje in Henumont in de “Franse” Ardenne vlak bij Stavelot en Malmedy (geboekt via belvila.nl). De beschrijving gaf mooie uitzichten, dicht bij dorpjes en te midden van een wandel en mooi fiets gebied, wat wil je nog meer. Vanaf een maand voor vertrek begin ik altijd in de gaten te houden wat de temperatuur daar zoal doet. Niet veel best helaas, maar dat gaf niet want wij gingen er pas later heen. Alleen naarmate de datum dichterbij kwam ging de temperatuur omlaag in plaats van omhoog. Maar daar had/heeft heel Europa mee te maken op wat zuidelijke landen na. Net voor we vertrokken beloofde de weerman dan toch nog tropische temperaturen. Natuurlijk net op de dag dat je gaat rijden.

We mochten tussen 3 en 6 aankomen. Door wat vakantie files, lekker relaxed rijden en een bakkie koffie kwamen we om half 6 aan. We vonden het huisje snel. Ik had het al op goolge earth gezien vanuit de lucht. Echter geen verhuurder?? Hmmm dan maar het nummer bellen op de papieren. Geen gehoor??? En zo te horen afgesloten…

Na een rondje gelopen te hebben bleek er een bordje aan de voorkant te staan waarop een ander telefoonnummer geschreven stond. Matthijs kon meteen zijn wat verloren gegane kennis van Frans ophalen want de man aan de andere kant kon geen andere taal???? En dat in een drietaligland (nl/fr/de). Rare lui die belgen ;) maar daar later nog veel meer over.

We bleken te moeten aankloppen bij de grote villa die net achter het huisje lag. We belden aan… geen gehoor. Dit begon mooi te worden. We belde weer…en weer… en weer… maar geen gehoor. Dan maar weer het nummer bellen. Maar hoe leg je in het Frans uit dat er niemand open doet? Matthijs wist het in elk geval heel creatief op te lossen. Geen twee minuten later deed een alleraardigste vrouw voor ons open en excuseerde zich. “Ze was bezig aan de andere kant van de tuin” zei ze du jardin dat kreeg ik mee ach joh als we maar wel naar binnen mogen. We konden meteen mee naar het huisje en zo startte we onze vakantie. 

Na uitgepakt te hebben en te hebben gegeten zijn we de omgeving wat gaan verkennen. De weg naar ons huisje was al een aardige beproeving geweest voor de auto. Echt flink stijl omhoog (denk 12%) zodat je moest terugschakelen naar z’n twee om enigszins vooruit te komen. Het huisje zelf lag op de top van de heuvel op 550m hoogte. Om ons huisje heen was een grootte haag van bomen waardoor we de weg niet zagen. Maar als we achter ons huisje omhoog gingen dan konden we heerlijk in de tuin zitten met uitkijk over de vallei met prachtige wolken luchten. Wat ons wel het meest overweldigde was de stilte die er heerste. Je hoorde de vleugels van de vogels slaan wanneer ze voorbij kwamen. Zo stil is het in het Rijswijkse toch niet.

Toen we een rondje buiten de haag liepen, langs die enige weg die er was, kwamen we door het 10 huizen tellend dorpje. We hadden gelukt want de mooie dag sloot zich af met een prachtige zonsondergang met geel strijklicht waar wij natuurlijk op los fotografeerde. Hieronder wat van het resultaat.  

S’ avonds koelde het flink af en kropen we samen in het heerlijke bed onder de dikke deken. Dit gaat een mooie vakantie worden… de rest volgt…
Jose (en matthijs)

laatste feestje

Gisteren dan het laatste feestje dat ik organiseer rond om het afstuderen. Eigenlijk was het afstuderen meer een goede smoes om al mijn vriendinnen die ik over de jaren heen heb leren kennen, samen op een plek te krijgen met lekker eten en veel gezelligheid. En gezellig was het!

Met een hele club meiden bij elkaar die elkaar nog niet allemaal kennen, dan is er al snel een hoop te vertellen. Over vroeger, over nu, over wensen en over de toekomst. Ik vond het gewoon jammer dat de laatste wegging. En ik geniet al de hele ochtend na van de leuke verhalen en herinneringen die we met elkaar bespraken. En echt! die afwas voor 9 man viel reuze mee J

Vooraf had ik eerst weer eens de keuken onder handen genomen. Tijdens de studie heb ik weinig tijd besteed aan schoonmaken, afgezien van het hoog nodige. De kozijnen, ramen, keukenkastjes alles kreeg een sopbeurt. Het leuke is als je zo lang er niets aan hebt gedaan is dat je echt eer van je werk hebt. De dag er op was het tijd om te starten met de voorbereiding voor het eten. Er zouden tussen de 8 of 10 personen komen en ik moest die dag zelf nog werken. Het moest dus vooral makkelijk en voor te bereiden zijn. De afgelopen tijd ben ik vooral geïnteresseerd in de Marokkaanse keuken. Beetje pittig veel komijn en bovenal gezond! Mijn keuze werd:

• Wortelsalade met koriander en sesam
• Couse Couse salade met feta
• Pittige gamba’s
• Lamsgehaktballetjes in tomatensaus
• Krieltjes met salsa verde
• Groene salade met geitenkaas en frambozen
• gemarineerde zwarte olijven met citroen
• Humus
• Yoghurt kruiden dip
• kruidenboter
• Turks brood (natuurlijk)
• En voor toe gemarineerde meloen met rozenwater en citroen, en samen met mascopone limoen room.

Ik had alles de dag er voor zo voorbereid dat ik alleen de gerechten nog moest samenstellen. Binnen een uur was ik klaar en begon iedereen langzaam binnen te stromen. Ik ben natuurlijk weer veel te veel verwent door iedereen. Maar het meest bijzondere blijft wel, het gewoon gezellig samen zijn met de kanjers die ik over de jaren heb leren kennen. Waar ik zo veel steun aan heb gehad in moeilijke tijden en die het niet erg vonden dat ik stukken minder contact met ze had toen ik zo druk was met school… Echt hartverwarmend als ik er alleen al aan denk! Ik weet niet hoe het met jullie zit maar van mij mogen we het vaker doen,… wie weet er nog een goede rede om een feestje te vieren???

Jose

Geslaagd!!

Dit is ‘m dan een nieuw begin van het schrijven van blogs...Na een jaar lang een blog stilte zal de wind met verhalen weer gaan opsteken. Ik ben namelijk GESLAAGD

Ik heb het afgelopen jaar heel hard moeten werken om mijn scriptie te vormen, creëren, onderzoeken, interviewen, conclusies trekken en af te ronden. Maar het is gelukt! Hieronder volgen de foto’s van dit creatieve proces dat gepaard ging met lange dagen en veel nadenken.

Dit resulteerde uiteindelijk in twee verslagen: het onderzoeksverslag en het product verslag waarin ik een nieuwe methode heb ontwikkeld. Het onderzoeksverslag beschrijft een nieuwe methode voor het organiseren van een ondersteuningsgroep voor mensen met een beperking. Ik hoor jullie al denken wat is een ondersteuningsgroep???

Een ondersteuningsgroep voor mensen met een beperking is een bijeenkomst die georganiseerd wordt op een woonlocatie. De bewoners van een woonlocatie komen eens per maand bij elkaar om te praten over de vergelijkbare problemen die zij tegen komen in het dagelijkse leven en zij krijgen tegelijkertijd informatie over het betreffende probleem. Door met elkaar te praten over de problemen wordt informatie uitgewisseld leren bewoners van een woonvorm dat zij niet alleen zijn en leren zij omgaan met de problemen. Daarnaast is uit mijn onderzoek gebleken dat wanneer je regelmatig deze bijeenkomsten organiseert voor bewoners elkaar beter leren kennen en meer met elkaar in contact komen. Ik heb dit het stimuleren van het interne netwerk genoemd. Maar wanneer je informatie aan mensen met een beperking gaat overdragen moet je met een hoop aanpassingen maken aan de manier waarop je de informatie geeft en het gesprek moet sturen. Hiervoor heb ik een methode ontwikkeld om na te gaan welke aanpassingen nodig zijn tijdens zo’n bijeenkomst zodat deelnemers succesvol kunnen meedoen.
Door deze analyse kon ook geconcludeerd worden dat mensen met een lichte of matige verstandelijke beperking, mensen met een lichamelijke en eventueel bijkomende psychische stoornis succesvol kunnen deelnemen aan een bijeenkomst.
Zoals ook wel uit dit verhaal blijkt is dit een ingewikkeld onderzoeksproces geweest dat een verslag opleverde van 130 pagina’s. Daarom heb ik ook een product verslag gemaakt waarin in slechts 18 pagina’s is beschreven wat de methode inhoudt.  Hieronder zijn de links van beide verslagen voor geïnteresseerde

Onderzoeksverslag: http://dl.dropbox.com/u/33033092/school%20sph%20duaal/4e%20jaar%20scriptie%20jaar/afstudeer%20onderzoek/DEFINITIEVE%20VERSLAGEN/Ondersteuningsgroep%20voor%20mensen%20met%20een%20beperking%2C%20scriptie%20onderzoeksraport%20van%20Jose%20Kroezen.pdf

Productverslag: http://dl.dropbox.com/u/33033092/school%20sph%20duaal/4e%20jaar%20scriptie%20jaar/afstudeer%20onderzoek/DEFINITIEVE%20VERSLAGEN/Ondersteuningsgroep%20voor%20mensen%20met%20een%20beperking%2C%20scriptie%20productverslag%20van%20Jose%20Kroezen.pdf

Tot op de laatste dag heb ik tot 10 uur s’ avonds moeten werken om alles op tijd af te krijgen. Op maandag 9 uur vroeg stond ik voor de deur bij de drukker met dit als resultaat:

Om 1 uur moesten we de verslagen inleveren op maandag 9 mei. Deze foto is van mijzelf en mijn klasgenoten: het eerste terassje na weken ploeteren. Want een lekker gevoel was dat zeg!

Nu hadden we twee weken vrij maar in deze twee weken heb ik opnieuw alles uit de kast gehaald om een verslag uit het tweede jaar overnieuw te doen. Wanneer ik een 7 of hoger zou halen zou ik namelijk cum laude slagen. Het ging slechts om 3 tiende punt dus ik wilde het er wel op wagen. Nadat ik het verslag had afgerond (waar je normaal 12 weken voor hebt en ik nu deed in twee) restte er alleen nog het maken van een presentatie. Je moet je onderzoek namelijk ook presenteren en verdedigen.

Na drie weken kregen we het cijfer gehad van het onderzoeksverslag. En ik was daar niet zo blij mee. Een 7. Op zich een goed cijfer maar ik had een compleet nieuwe methode ontwikkeld en kreeg bijvoorbeeld als feedback dat ik niet innovatief zou zijn??? En dat het veel te groot was. Oké ik was dan wel 2 keer over de toegestane limiet heen gegaan qua grootte, maar ik had gegokt dat het niet zou uitmaken als ik met een compleet nieuwe methode zou komen die direct inzetbaar is in de praktijk. Helaas dat had ik mis gegokt. Ik heb nog overwogen om naar de examencommissie te gaan maar dat zou voor de presentatie plaats moeten vinden en dat leek me niet zo goed plan omdat ik mijn beoordelaars dan moest aanspreken op het feit dat ze niet goed hadden beoordeeld. Ik besloot om stinkend mijn best te doen en ze een poepie te laten ruiken met mijn presentatie. Nou das gelukt!! Ik heb een nieuwe vorm van presenteren gebruikt genaamd PREZI. Ik kan het iedereen aanraden omdat het een meer visuele vorm van presenteren is dan PowerPoint.

Hier de link van mijn presentatie:

Bachelorproef presentatie Jose Kroezen, ondersteuningsgroep voor mensen met een beperking

Ik had twee weken gewerkt aan het maken er van, vooral de tekst. Honderden keren verschoof ik informatie, kortte het in, veranderede de woorden en ga zo maar door. Daarna volgde een weekend met alleen maar oefenen oefenen oefenen. Matthijs was een weekendje van huis zodat ik het rijk alleen had en zo vaak overnieuw kon beginnen als ik maar wilde. Dit moest! Perfect gaan.

Dit waren de toeschouwers toen ik oefenden in mijn eentje :)

En het ging perfect. Ik moest maandag middag om 15.15. Ik geloof dat iedereen die ik kende op dat moment in gedachte bij me was. Bloed nerveus zette ik een half uur van te voren alle apparatuur klaar  Ik wist alle tekst uit mijn hoofd en was ERG benieuwd hoe Prezi zou vallen bij de beoordelaars. Maar het liep als een trein. Ik haperde niet een keer en stond daar met een zelfverzekerde houding. Ik ging ze een poepie laten ruiken! Ik zag ook wel dat het goed aankwam want ik zag alleen goedkeurde knikjes en een onderdrukte glimlach bij de beoordelaars. Dan moet je nog 10 minuten op de gang zitten en wachten op je cijfer. Het werd een 9!!!!! Het hoogste cijfer dat jaar voor een presentatie.
Ik geloof dat ik een dag later kreeg het cijfer terug kreeg van de toets die ik opnieuw had gedaan. Een 7.1. Ik was dus ook nog cum laude…

Cum laude of toch niet?

Ik werd door alle leraren gefeliciteerd, tjee cum laude! Nou nou. Tot ik op de donderdag voor mijn diploma uitreiking (de maandag er op) een mailtje kreeg van een lerares dat ik niet cum laude was geslaagd omdat ik een deelcijfer onder een 7 had. Ik las het mailtje nog een keer… het stond er echt. Een golf van teleurstelling en verwarring tegelijk ging door mij heen. Hoe kon dit nu. Ik had in januari nog heel specifiek nagevraagd wat ik moest doen om cum laude te slagen en had dat gedaan. Nu kreeg ik te horen dat het allemaal anders zat. Ik ging meteen aan de slag met het schijven van mailtjes aan de betrokken leraren. Maar zoals vaker het geval was, veel van de leraren zijn vrij op vrijdag en nemen donderdag namiddag ook lekker vrij. Niemand te bereiken dus tot maandag van mijn diploma uitrijking. Er bleek nog wel een persoon op de studenten administratie aanwezig. Deze persoon vroeg ik het na te gaan en die kwam met de derde afwijkende beschrijving die ik had gehad voor het behalen van cum laude. Voor het weekend zou ik niks meer voor elkaar krijgen en besloot samen met Matthijs alles in juridische termen op de mail te zetten in de hoop dat er maandag wat gedaan zou gaan worden. En we gingen een weekendje kamperen met vrienden. 

Maandag was natuurlijk zo ie zo een drukke dag. De uitreiking, mensen met lunch en diner in huis en alles moest nog geregeld worden. Ik had dan ook weinig zin om weer zelf er achter aan te gaan. Maar om 10 uur s’ ochtends werd ik gebeld door de leraar die mij een half jaar geleden ook had verteld wat ik moest doen om cum laude te slagen. Hij bracht heel goed nieuws. Hij had een hoop moeite gedaan maar het bleek dat de eerste versie voor het slagen van cum laude toch uiteindelijk de juiste was. Ik hoefde me geen zorgen te maken alles kwam in orde. Dol blij vertelde ik het tegen alle familie die kwam voor de uitrijking. Stralend gingen we met z’n alle op weg naar de Haagse hogeschool. 

Familie en vrienden in de banken en wij – de leerlingen op de onderste rij luisterend naar de verhalen die verteld werden over de uitzonderlijk prestatie die we allemaal hadden neer gezet. Op de helft werd er omgeroepen “en dan nu twee leerlingen die BIJNA, cum laude geslaagd zijn maar NET niet. Opnieuw zonk mijn hart in mijn schoenen en wist ik het meteen. Dit was ook voor mij bedoelt, want ik was de enige met een ander uit de klas die kans maakte op cum laude. Niks het komt wel goed… Dus net niet cum laude.

Als een boer met kiespijn liep ik naar het podium. Waar de lerares een verhaaltje voorlas waar ze wel tot 3 keer toe benoemde dat ik NET NIET cum laude was. Dit omdat het verhaal dat geschreven was al vooruit was gelopen op de feiten en overal vermeld was dat ik wel cum laude was afgestudeerd benadrukte ze even door het net niet er aan toe te voegen met een zenuwachtig lachje. Op de foto’s zag ik later dat het non-verbaal goed zichtbaar was dat ik er teleurgesteld over was. Ik heb snel handen geschud wilde niet gezoend worden en ben zo snel mogelijk weer op mijn plek gaan zitten. Ik controleerde mijn diploma maar nee, niks over cum laude. 

Toen de ceremonie was afgelopen ben ik meteen naar de leraressen gelopen met de vraag wat is dit nu weer…????!!!!! Ze wisten niet dat ik gebeld was, ze moesten eerst het computer programma aanpassen voordat ik cum laude kon slagen maar ik was wel cum laude geslaagd maar dat zou later komen. Wat een ongelofelijke blunder dat ze dat niet even zeiden op de uitreiking in plaats van de constante herinnering dat het niet gelukt was. Even later kwam de leraar aangelopen die me had gebeld. Ook hij viel stijl achter over van verbazing en beloofde me er werk van te maken. De rest van de dag hebben we er gewoon van genoten, cum laude of niet. Het was me gelukt om de SPH opleiding met veel succes (en plezier) af te ronden en dat was tenslotte het belangrijkste!

 Een week later (gisteren) kon ik dan alsnog mijn diploma omruilen voor een diploma met lof en kreeg een bloemetje en welgemeende excuses.

Maar het is gelukt uit eindelijk. Ik ben cum laude geslaagd en ben nu officieel afgestudeerde SPHer. Ik heb ook een vast contract gekregen op mijn leerlingplek en ga daar nu met heel veel plezier aan de slag als een van de twee Persoonlijk Begeleiders. Ik heb dan ook nu weer wat meer tijd voor nieuwe avonturen waar ik jullie snel meer over hoop te berichten op dit blog 
Groeten jose

Englisch (very) short version :)

I graduated cum laude and I have now a bachelor degree in Social Work. You see in the dutch language, some links. They direct you to my thesis report (2), and presentation. I think the photo's speek for them self...

From now on I will write my blog more frequantly so more adventures soon...!

Greetings jose  

Thesis/scriptie

Zoals jullie allemaal wel weten ben ik momenteel verwikkeld in een strijd die Bachelor proef heet. Het is allemaal al anderhalf jaar geleden begonnen toen ik door een opmerking van een cliënt op het idee kwam om thema avonden te gaan organiseren op de woonlocatie waar ik werk. Als eerst heb ik 4 thema avonden gehouden voor studiepunten, en vanwege het grote succes hebben we er nog 3 aan vast geplakt. Toen het tijd werd om te gaan bedenken wat ik wilde onderzoeken voor mijn scriptie, wist ik het wel. Dit was vorig jaar april/mei. Inmiddels zijn we bijna en jaar verder en begint het einde in zicht te komen. 21 maart wordt het concept ingeleverd. 9 mei de definitieve versie van het scriptie verslag en 20 juni ga ik mijn onderzoek verdedigen doormiddel van een presentatie voor beoordelaars. De 4 juli volgt de diplomering (als alles goed gaat)

Ik kan het bijna niet voorstellen dat het al zo ver is, nog maar 4 weken tot de inlevering van het concept. Het is echt hard werken. Vooral het nadenken over hoe je verantwoord onderzoek doet, en hoe je 40 blz. aan informatie in een logisch overzichtelijk geheel samenbrengt in de analyse. De analyse en de conclusie zijn een van de belangrijkste en tevens laatste hoofdstukken die je schijft, daar ben ik nu aangeland.

In het proces er naar toe doe je van alles en nog wat. Je start met het bedenken hoe en wat je wilt onderzoeken. Dit is vastgelegd in het startdocument en de onderzoeksopzet. Hierin staan de vragen beschreven die je gaat beantwoorden. Ik heb 6 deelvragen en een hoofdvraag. Inmiddels ben ik al toe aan versie 9 of 10 van elke deelvraag, omdat je steeds weer aanvullingen bedenkt.

Om de antwoorden op de vragen te vinden heb ik allerlei onderzoeksmethode toegepast, bijvoorbeeld literatuur bestudeerd, de praktijk ervaring verwerkt, interviews gedaan en zelf nieuwe literatuur gemaakt. Nu ik soms zo terug lees door de hoofdstukken staat het er alsof het compleet logisch en simpel is, maar wat een werk is daar aan vooraf gegaan om zo ver te komen. En dan ging mijn computer nog tussendoor kapot. Stress al om.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik al uit kijk naar de eind datum. Na 4 jaar school (en een jaar onderbreking in Duitsland) ben ik er wel weer aan toe om even niet te hoeven studeren. Even rustig aan kunnen doen zonder een deadline die in je nek hijgt. Maar ach dat niks doen zal vast wel weer snel vervelen. Dan ga ik alle dingen doen die ik het afgelopen half jaar heb moeten afzeggen. Ik houd jullie op de hoogte
Groetjes José

Highlights in English
I’m working real hard on my thesis at the moment, and it is going really well.
The subject is about theme-gatherings at residence for people with a handicap (forming social network group within the residence)
It all started about one and a half year ago. I started organising these theme-evenings at my work. We held 7 in total. When it was time to think about my thesis subject it was easy to pick a subject. I am now writing the analysis and the conclusion of my thesis. So it is just a little while before I’m finished. Important dates are the 21st of March for the concept version, than the 8th of May the final version of the thesis. And my defence will be on the 20th of June. Still far away but I learned, before you know it your there,…
It is hard work but it is worthwhile so far,… but the thought of having no more homework is appealing,… just a couple of more things to do and then there will be a new beginning,…I will keep you up to date.
Greetings José

Christmas tradition continues

It is yet again, Christmas time (time fly’s when you’re having fun) So it was time for me to get my Christmas cook book from the bookshelf. I had seen it before, the wonderful traditional Christmas cake, but I was never in time. But this time I came prepared. Three weeks in advance I started gathering all the ingredients for this cake. For instance I needed raisins, black currants, almonds, pecan nuts, vanilla, flower, eggs and much more. The first thing I had to do was soak the fruits in brandy for 24 hours. The next day I made the dough and placed everything in the oven for 3,5 hours. This is how it came out… But the well kept secret is that the cake needed to steam with a dash of brandy. Then cool off, so I could wrap it up in plastic. And then mature for 2,5 weeks! Just like cheese?! So now I am waiting for the big moment when we can taste the cake on the second Christmas day together with family (wish me luck that it will taste good)
Greetings josé

Nederlands
Het is al weer kerst (de tijd vliegt als je het leuk hebt) dus het was weer tijd om mijn kerstkookboek van de boekenplank te halen. Ik had ‘m eerder gezien een geweldige traditionele kerstcake, maar ik was nooit op tijd. Maar deze keer was ik voorbereid.
Drie weken vooraf ben ik gestart met het verzamelen van alle benodigde ingrediënten, zoals bijvoorbeeld: rozijnen, krenten, amandelen, pecean noten, vanille, bloem eieren en nog veel meer. Als eerst moesten de zuidvruchten 24 uur weken in cognac. De volgende dag maakte ik het beslag welke 3,5 uur in de oven moest om er een mooie cake van te maken. Dit is hoe hij er uit ziet (nu)
Maar het geheim zit hem in iets anders. De cake moest uit de oven met een beetje cognac stomen om vervolgens af te koelen. Zodat ik ‘m daarna in het plastic kon verplakken. NU moet de cake 2,5 week rijpen. Net als kaas...?!
Nu is het wachten op het grote moment dat we ‘m mogen proeven op tweede kerstdag samen met de familie. (wens me succes dat het lekker zal smaken)
Jose