We zijn eerst op weg gegaan naar de Loonse en Drunense Duinen. Het was koud en regenachtig! We begonnen dan ook met poffertjes en thee in het lokale restaurant. Na een uur werd het lichter en hebben we daar een wandeling gemaakt. Het rook er werkelijk heerlijk door de net nat geregende natuur. Wel lekker door het zand rommelen en tot je knieën toe met vastgeplakt zand aan je broek zitten. Gelukkig waren we begonnen in het restaurant. 
We zijn toen binnendoor naar de plek gereden waar we zouden slapen. Dit keer geen luxe, maar knusse oer Hollandse gezelligheid! Een blokhut, met geblokte gordijntjes!. Natuurlijk wel op een natuur camping. 
Voor wie het misschien niet weet dit zijn campings die veel rustiger zijn dan de massale campings. Er zijn dan ook wel minder faciliteiten maar wel veel meer rust en natuur om je heen. En inderdaad, we hadden een prachtige locatie waar we uitkeken over een weiland richting een bos. Nadat we de sleutel hadden gekregen (om 15.30) zijn we lekker naar binnen gegaan. We hadden al boodschappen gedaan in de locale boeren schuur (zo heette ie nou eenmaal) Met een lekkere stomende kop thee (vanwege de kou) zaten we knus samen op de bank een puzzeltje te maken. Hoe suf, maar heerlijk, wil je het hebben! Terwijl de regen uit de lucht viel kwam er een familie aan die een stukje verderop met hun kinderen op fietsvakantie was en de tent in dit weer moest gaan opzetten, de blokhut werd ineens tot totale luxe verheven. 
We hebben een lekkere maaltijd gemaakt en een stuk in het bos gelopen en genoten op een bankje van het landelijke uizicht. Om half 10 was het al donker en van al die buitenlucht wordt je toch moe dus gingen we lekker vroeg slapen in ons kabouter huisje. 
Het werd nog verrekte koud (3 graden) We hadden medelijden met de kampeerders en kropen nog even wat dichter tegen elkaar aan. S‘ochtends was het dan toch ook binnen wel koud geworden. Ook de kop thee werkte niet meer, we zijn dan ook maar weer vroeg vertrokken.
Nu gingen we eerst naar het Belgische Nederlandse dorp Baarle Nassau. Helaas vandaag viel de regen nog meer uit de hemel dus de eerste de beste koffie tent zijn we weer ingedoken. Toen het even droog werd nog wat rond gelopen. Daarna zijn we doorgegaan naar een boeren markt in Moergestel. Dit bleek een heel spektakel te zijn. Het hele dorp was gevuld met Brabantse gezelligheid. De drie kroegen die het dorp kent had elk zijn eigen fanfare staan spelen. En de dorpsstraten waren gevuld met kraampjes met marktwaar en oud Hollandse spelletjes. Gelukkig ook een pizzeria want inmiddels hadden we honger gekregen. We hebben gegeten, gezeten, gewandeld en gekocht. Toen werd het weer tijd om op huis aan te gaan…Groeten Jose
Daarna fietste we door naar de Frederikstraat. Hier ontdekte we een klein stukje Amsterdamse sfeer. Leuk gemengd publiek, leuke kraampjes en van alles en nog wat op de kleedjes. Wat dacht je bijvoorbeeld van het aangeschafte boek uit 81 van “het leven van de Nederlander”, waarin staat uitgelegd wie en wat Nederlanders Nederlands maakt. Erg grappig en nog wel geschreven door en Professor doctorandus. Het boek richt zich vooral op de overgang van vrouwen, en de problemen die er dan voor mannen ontstaan?!? Maar goed daar gaat dit blog niet over… Ik heb er een heerlijke hamburger gegeten (met de ketshup die er aan de achterkant uitliep als ik een hap nam) en deftige hoedjes gepast die verkocht werden voor een goed doel (toch iets te deftig). Doordat het zonnetje nu echt was doorgebroken werd het een geweldige afsluiting van koninginnendag 2010. Als je maar wel van te voren uitzoekt waar je wezen moet zijn. Al met al een aanrader dus om in Den haag te komen kijken!
Derek heeft zich zelf aangemeld voor de 1 miljoen. Vol vertrouwen heeft hij meegedaan aan test in een labaratorium. Hij moest in een ruimte waar alleen het kind aanwezig was met hem of haar communiceren en achterhalen wat er gaande was. Dit kennen we ook van tv. Wat bleek, zonder de ouders bakt hij er werkelijk niks van, als de verzorgster binnen komt gaat hij waarschijnlijk uit pure wanhoop haar maar vragen stellen. En zegt dat de baby bepaald waar hij het over wil hebben (yeah right) De techniek die hij, wel is waar onbewust, toepast (anders had hij zichzelf natuurlijk nooit aan een test onderworpen) heet cold reading. Hij haalt informatie van de persoon die aanwezig is in de ruimte en gaat net zo lang door met vragen stellen tot er wat geschikts uit komt wat lijkt te kloppen. Kijk maar eens het filmpje:
Dan is er nog Urie Geller. Hij heeft zich niet vrijwillig aangemeld maar heeft een miljoenen rechtzaak aangespannen tegen James Randy, maar helaas ook hij is op een onbewaakt moment door de mand gevallen toen hij de truc toepaste waarin hij en vrouw wou doen laten geloven dat hij kon natekenen wat zij op een papiertje tekende zonder dat hij wist wat het was. En wat blijkt hij SPIEKT gewoon! Kijk maar eens naar dit filpmje waar op het einde nog de truc met het lepels buigen wordt verklaard (zijn grote passie)
Nu zijn ze bezig het hele huis leeg te halen, jeetje wat komt daar een apparatuur uit. Super profie allemaal. Luchtbuizen, complete wanden, planten potten en wat chemicaliën. Het ligt nu allemaal in de container. Er is mij verteld dat het wel een week gaat duren om de zooi weg te ruimen. Dit vind ik op zich wat minder want het levert een hoop herrie op in huis, wat niet handig uitkomt als je huiswerk moet maken. Maar goed we hebben in elk geval wel weer een leuk avontuur om over te schrijven.
Het begin van het einde begon op Kerstnacht. Ik heb mijzelf toen met een doos chocola en zakdoeken, op de bank ingegraven, met robbert ten brink op de buis. Heerlijk al die romantische beelden van geliefde die elkaar weer zouden ontmoeten. Dit maakte natuurlijk dat ik haast niet kon slapen omdat ik de volgende ochtend mijn eigen robbert ten brink momentje zou beleven op Schiphol. Er werd nog bijna roet in het eten gegooid omdat het zo erg sneeuwde die ochtend. Eigenwijs als ik ben, ben ik toch om 6 uur s’ ochtends naar Schiphol vertrokken. Ik deed er een anderhalf uur extra over, maar ik was precies op tijd om te zien op het bord dat matthijs geland was. Het duurde nog even voordat die schuifdeuren open gingen. Ik werd steeds zenuwachtiger. Elke persoon die door de deur kwam werd hoopvol aangekeken, helaas,...
maar dan, daar was hij dan toch. Zo fijn om elkaar weer in de armen te vallen en samen te zijn! Beide verlieten we Schiphol voorlopig voor de laatste keer met een BIG smile, en stapte we in mijn blauwe trots op weg naar Rijswijk.
Op dit moment zitten we klaar om het nieuwe jaar in te luiden. Zo als elk jaar denk ik na over wat er afgelopen jaar allemaal is gebeurt en probeer te voorspellen wat er komen gaat. Vorig jaar wisten we nog niet eens dat matthijs een halfjaar weg zou moeten gaan. En nu is het al weer voorbij. Ik ben benieuwd wat het komend jaar voor ons in petto heeft. Hopelijk geen nieuwe al te spannende grapjes. Doe mij maar even een rustig jaartje graag. :) Voor ieder ander in elk geval ook een goed uiteinde toegewenst en tot volgend jaar,…
Om je een idee te geven wat er in zit:
Dat mooie tafereel is alleen wel wat minder welkom als je s’ ochtends om 7 uur de weg op moet voor je ochtenddienst. Eerst een dik pak sneeuw van de auto verwijderen om vervolgens glibberend de wegen te trotseren. Maar eenmaal op het werk was ik ook nog niet veilig. Ik moest nog de weg op naar twee cliënten in het volgende dorp. In plaats van de 7 gebruikelijke minuten van de rit deed ik er dit keer 1,5 uur over. Ik hoor je al denken hoe kan dat nou? Ik moest twee keer gered worden omdat ik volledig vast was gelopen. Ik was in een kuil gegleden en mijn blauwe trots wilde er niet meer uit. Er moesten drie sterke mannen aan te pas komen om me er uit te krijgen. Daarna nog een keer vast gezeten maar na de tip “zet ‘m in z’n 2” kwam ik los, en kon mijn weg weer vervolgen. Ik moet zeggen is was blij toen ik weer heelhuids voor de deur van thuis parkeerde. De komende dagen heb ik lekker vrij en kan ik weer zingend achter het raam plaats nemen,…
Maar ja bij dit mooie winter plaatje mist nog iets,…Matthijs
Het is ook een fijn land om te zijn, en groot, vooral heel groot. De mensen zijn vriendelijk en maken graag praatjes met elkaar. En hier in Boulder waren de bergen prachtig en het weer altijd goed. Dat ga ik wel missen. Ik kan je dan ook zeker adviseren om hier een keer naar toe te gaan op vakantie.
Maar wij hebben het nu wel weer gezien na 6 maanden. Alle wandelingen zijn gemaakt, fietstochten afgelegd en slopes (skihellingen) bedwongen. Ik heb alle koffie tentjes geprobeerd, veel sushi gesnoept en stiekem best genoten van een hamburger op z’n tijd. Nu rest mij alleen nog een vlucht en hereniging met mijn geliefde huisdier. Hij is ook vast blij dat hij niet meer in z’n hokje gepropt hoeft te worden om weer verplicht te logeren. Volgens mijn ouders (waar hij nu is) vind hij het maar niks. Ik ben ook best benieuwd hoe het voor Seamore zal zijn al matthijs straks weer thuis komt. Maar eerst bijkomen van een jetlag, de kerstboom optuigen en lekker binnen op de bank met een chocomel kruipen. Tot snel allemaal… en tot ziens Amerika
Thanxgiving viel op een donderdag en de rest van de week was de universiteit dicht dus hebben we er een leuk weekend van gemaakt. Vrijdag zijn we met de bus naar Denver geweest. Het was Black Friday, de shopping dag van het jaar. Omdat de winkels allemaal buiten denver zitten in grote mall’s merkte we er weinig van. Gelukkig merkte des te meer van het heerlijke weer. Het was 21 graden! en zonnig. We zijn met een ijsje in het park beland en hebben daar heerlijk van het zonnetje genoten. Zaterdag hebben we lekker relaxed, om zondag extra fit te zijn.
Wij zijn zondag vroeg opgestaan (om 6.45) om 8.00 waren we al bepakt en bezakt bij het busstation. De bus bracht ons naar het skigebied Eldorado. De rit van 45 min, er naar toe, was al een feestje. Over smalle bergpassen met veel sneeuw. Eenmaal daar zijn we meteen doorgegaan naar de verhuur. Daar kregen we beide een snowboard en schoenen. We kleedde ons snel om en stonde om half 10 op de piste. Ik moet bekennen het is al weer even geleden dat ik op een snowboard heb gestaan. Het rottige is ook dat je eerst omhoog moet met de lift, en zoals alle snowboarders wel weten is een liftje een ramp voor snowboarders. Zo’n lekker steile uitstap op het einde. Ik wist zonder mijzelf belachelijk te maken uit de lift te komen. Met toch wel wat zenuwen bond ik mijn ander voet onder en was het tijd voor de eerste meters. 
Om 3 uur vond ik het wel welletjes, we zijn nog een keer van de groene baan gegaan maar ik had zin in warme chocola. Matthijs ging nog tot 4 uur door. Dan stopt alles. Om half 5 zaten we beide met rode konen in de bus terug naar Boulder. Heerlijk, wat is wintersport toch verslavend leuk. Maandag moest er wel weer gewerkt worden. Beide stonden we op met spierpijn. We leken wel twee oudjes met overal blauwe plekken en bulten. Tja je moet er wat voor over hebben. Dinsdag (vandaag) gaan we naar een concert maar daar later meer over… Het weer heerlijk om hier te zijn.
